2

Το παρόν διαλύεται στα εξ ων συνετέθη

Εγώ κάθομαι αναγκαστικά εδώ

αλλά εμένα μ' έχω ήδη στείλει εκεί.

Αν πάω κι εγώ, έχει καλώς.

Αν όχι, θα συμβιβαστώ με τις καρτ-ποστάλ

που θα λαμβάνω από εμένα.

Και θά 'ναι θέμα χρόνου να ξαναενωθούμε.

ΕΝΔΕΚΑΤΗ ΕΝΤΟΛΗ: ΟΥ ΔΕΙΣ ΚΟΚΚΙΝΟΠΟΥΛΟ ΝΥΧΤΙΑΤΙΚΟ

Σάββατο, 9/5/09, μετά τα μεσάνυχτα.
Δέκατη εντολή στον Alpha και μετά θεωρητικά ύπνος.
Αμ δε...

Επεισόδιο 14 με τίτλο «ΟΡΦΑΝΗ ΜΗΤΡΟΣ».
Η Αλικάκη μόλις έχει μάθει την τραγική ιστορία των γονιών της και χτυπιέται στο αυτοκίνητο. Εγώ ακούω το κομμάτι που παίζει και χτυπιέμαι στον καναπέ.

Πούστη Κοκκινόπουλε... (με την καλυτερότερη έννοια αυτό!). Πότε θα κυκλοφορήσεις ένα soundtrack με τις μουσικάρες που βάζεις στις σειρές σου??? Πάλι θα κάνω να ξανακοιμηθώ όσο πάρει μέχρι να βρω κομμάτι που έπαιξε σε επεισόδιό σου???????? Φτουουουουουου!!!!!! (Αυτός ο άνθρωπος πρέπει να κάνει εκπομπές στο ραδιόφωνο... κάτι...)

Λίγες μέρες πριν η Μ. μου λέει ότι ένα χρόνο σχεδόν πριν άκουσε ένα κομμάτι σ’ ένα επεισόδιο, και μόλις εκείνη τη μέρα το βρήκε στο You Tube σε μια playlist που έχει ανεβάσει κάποιος με τραγούδια από την Δέκατη Εντολή.

Σηκώνομαι, ρίχνω κάτι πάνω μου και πάω στον υπολογιστή. Η νύχτα προβλέπεται μακρά...

Ακούω ΚΑΙ ΤΑ 36 κομμάτια της εν λόγω playlist. Τζίφος. Νεύρα κοτσίδες και το σκορπινίστικο πείσμα «άμα δεν γίνει το δικό μου θα σκάσω» να βαράει κόκκινα.

Ψάχνω να βρω το επεισόδιο σε κανά σχετικό site για να ξανακούσω το συγκεκριμένο σημείο. Είχα στο μυαλό μου καρφωμένο το πολύ συγκεκριμένο σημείο, το οποίο δεν είχε στίχους, ώστε να το αναζητήσω με τη γνωστή μέθοδο «γκουγκλίζω ό,τι έπιασε τ’ αυτί μου κι ελπίζω να το εντοπίσω από τους στίχους του». Πρέπει λοιπόν πάση θυσία να το ξανακούσω, γιατί έχοντας ακούσει και τ’ άλλα 36 κόντευε να μου «φύγει».

Βρίσκω το επεισόδιο, πάω όλο χαρά να το δω... Πάλι τζίφος. Μου έδινε μόνο 5 λεπτά να δω, εκτός κι αν κατέβαζα το Veoh, γινόμουν μέλος κι άλλα διαδικαστικά που τα σκυλοβαριέσαι σε νορμάλ ώρες, πόσο μάλλον 2.00 τα χαράματα.

Συνεχίζω να ψάχνω το internet. Βρίσκω την επίσημη σελίδα της Frenzy Films, την εταιρεία παραγωγής, και – ω του θαύματος – έχει αναλυτικά όλα τα επεισόδια με τίτλο, υπόθεση, συντελεστές και... κάτω κάτω έχει τα κομμάτια που ακούγονται στο συγκεκριμένο επεισόδιο!!!

Αρχίζω και τα γκουγκλίζω ένα προς ένα. Άλλα να βρίσκω, άλλα να μη βρίσκω... μια παράνοια... Είχα αρχίσει να μη θυμάμαι ποιο βρήκα που, κι αν το άκουσα τελικά...

Γύρω στις 02.30΄ χτυπάει τηλέφωνο.

Μ: Έλα, κοιμάσαι?
Σ: Όχι, έχω βρυκολακιάσει. Θυμάσαι που μου έλεγες προχθές τι είχες πάθει με τη Δέκατη Εντολή? Τα ίδια και χειρότερα.
Μ: Να σου δώσω link για τη λίστα που σου έλεγα?
(καμμία απορία για την ώρα της κλήσης... το θέμα... Αυτό το υπέροχο, που όταν συζητάνε δύο «τρελλοί» συνεννοούνται μια χαρά)
Σ: Άσε, την έχω ήδη βρει και την έχω ακούσει κιόλας ολόκληρη. Επίσης, μέχρι στιγμής έχω...
(της αναφέρω όλα τα παραπάνω που έχω ήδη κάνει και ψήνεται κι αρχίζει και ψάχνει κι εκείνη. Είπαμε, οι δύο τρελλοί....)

Είμαστε στ’ ακουστικά χωρίς να μιλάμε μεταξύ μας, απλά ακούμε η μία τους μονολόγους της άλλης, καθώς ψάχνει μάταια.

Σ: (Ανάμεσα σε μανιασμένο ήχο πληκτρολογίου) Το γαμίδι...
Μ: (γελάει δυνατά)
Σ: Τι γελάς, ρε? (γέλιο)
Μ: Μαλάκα, συνειδητοποιείς τώρα πως είμαστε και τι κάνουμε?
Σ: Ναι... Αλλά μας έχω απόλυτα ικανές! Το ίδιο κόλλημα τρώμε μ’ αυτά, γι’ αυτό καταλαβαινόμαστε!

Συνεχίζουμε για λίγη ώρα και μετά την αφήνω να πάει να κοιμηθεί, λέγοντάς της πως κι εγώ θα κάνω το ίδιο.

Κυριακή 10/5/09, ώρα 10.30΄.

Μ: Εμπρός?
Σ: Το βρήκα!
Μ: Καλημέρα! Τι?
Σ: Ναι, καλημέρα, ΤΟ ΒΡΗΚΑ, ΛΕΩ!!!
Μ: (τρελλό γέλιο) Ρε μαλάκαααααααα!!!!!!!! Δεν έχεις κοιμηθεί?????
Σ: Όχι καλέ, κοιμήθηκα, απλά αφού συνέχισα για λίγο τις προσπάθειες.

Κατάλαβα πως η μόνη μου ελπίδα ήταν να ξαναδώ το επεισόδιο. Να ακούσω πιο προσεκτικά, ή να το βάλω σε κάποιον να το ακούσει, μπας και του θυμίσει κάτι. Πάω και κάνω όλα εκείνα τα κέρατα που ήθελε το Veoh. Το βρίσκω και αρχίζω το download. Μόλις είδα με τι ταχύτητα κατεβαίνει, αποφάσισα να πάω να κοιμηθώ, γιατί πλέον το θεωρούσα παράλογο ακόμα ΚΑΙ για μένα να κάθομαι από πάνω να κοιτάω την μπάρα προόδου!

Με το που άνοιξα το μάτι μου, πριν κάνω καν καφέ, κοιτάω να δω αν έχει κατέβει. Download complete. Γιεεεεεεεεςςςςςςςςςςςς!!!!!!!!!! Κάνω καφέ, και πάω όλο χαρά να παλουκωθώ στο πισί. Σκέφτομαι πως και να μην το βρω, μπορώ να το «λιώσω» από το επεισόδιο... έστω και μόνο αυτό το μικρό μέρος που ακουγόταν εκεί. Συνεχώς.

Με το καθαρό μυαλό της ημέρας, παρατηρώ ότι λίγο πριν το σημείο που έπαθα εγώ την παράκρουση, παίζει ως χαλί κάτω από έναν πολύ σημαντικό διάλογο των πρωταγωνιστών για την πλοκή της υπόθεσης, ένα μέρος που έχει στίχους!!! Και δεν δείχνει να «κόβεται» και να παίζει άλλο μετά στην σκηνή με το αυτοκίνητο, είναι το ίδιο!!! Μη έχοντας τώρα κανένα ενδιαφέρον για τον διάλογο, μπορούσα να το προσέξω. Το βάζω και το ξαναβάζω παλεύντας ν’ ακούσω κάτω από τα λόγια τους.

Τον κόβω από τη ρίζα ότι αυτή η φωνή είναι του Damien Rice. Θυμάμαι ότι ένα από τα 6 τραγούδια που αναφέρονταν ως επένδυση του επεισοδίου, ήταν το Eskimo, το οποίο όμως είχα ακούσει και δεν το αναγνώρισα ως αυτό που με στοίχειωσε νυχτιάτικο.

Ξαναμπαίνω να το ακούσω στο You Tube, νομίζοντας πως κάτω από τις χθεσινοβραδινές συνθήκες και όλα όσα είχα ακούσει, κάτι «έχασα». Έτσι κι αλλιώς, είναι σύνηθες γι’ αυτόν, αλλιώς να ξεκινάει κι αλλιώς να καταλήγει ένα κομμάτι! Φαντάζεστε κάποιος να έχει ακούσει κάπου το δεύτερο μέρος από το I remember και ψάχντοντάς το, ν’ ακούσει την αρχή? Θα νομίζει ότι έκανε κάτι λάθος!!!

Έλα όμως που κάθομαι και το ακούω δευτερόλεπτο προς δευτερόλεπτο και... καμμία σχέση??? Ξανά μανά πίσω στο επεισόδιο. Αν έβλεπε κανείς τις εκφράσεις προσπάθειας στο πρόσωπό μου, όταν πάλευα να «πιάσω» κανά στίχο για να τον γκουγκλίζω, θα ανησυχούσε... πραγματικά θ’ ανησυχούσε... Να μού ‘ρχεται να φωνάξω στους ηθοποιούς «ΣΚΑΣΤΕ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΟΥ Ν’ ΑΚΟΥΣΩ!!!»

Μετά από 3-4 προσπάθειες χωρίς αποτέλεσμα, προφανώς έβαλα τον ιδανικό συνδυασμό λέξεων που «έπιασα» και... ΤΣΟΥΠ!

DAMIEN RICE – PRAGUE !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Αφού λέω στη Μ. όλα αυτά από το τηλέφωνο, το βάζουμε στα ψαχτήρια/κατεβαστήρια και το βρίσκουμε... και το ακούμε μαζί από τηλεφώνου...

Ω, θε μου... Ω, ΘΕΕ ΜΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Όχι η τρίχα... όχι η πέτσα.... Κόντευαν να φύγουν από πάνω μου όλες οι πρώτες στοιβάδες της επιδερμίδας!!! Καλά, εκεί δε, που αρχίζει και σφαδάζει ο Damien…

Δεν υπάρχουν γραμματικοί συνδυασμοί που να αποδίδουν τα επιφωνήματά μας, αφού μας τέλειωσαν τα «άπαπαααααα», «ωωωωωωωωωωωχχχχχχχ», κλπ.

Σκέφτηκα πολύ με τι ανάρτηση θα το ανεβάσω στο μπλογκ. Θα ήταν παραπάνω από ιδανικό για κάποια κείμενά μου, τύπου Sugar… Flat lying… Αλλά μετά από ώριμη σκέψη, κατέληξα πως δεν θέλω να επιβαρύνω το κάρμα μου με αυτοκτονίες αθώων αναγνωστών του μπλογκ μου.

Προτίμησα να σας γράψω την ιστορία του, και να σας αποκαλύψω για μία ακόμη φορά, όπως σε μπλογκοπαίχνιδα στο παρελθόν, πόσο συγκροτημένος, ώριμος, λογικός και πάνω απ’ όλα μετρημένος άνθρωπος είμαι....

Υ.Γ.1 Ελπίζω να μας βάλουν σε διπλανούς θαλάμους, Μ. μου, ναι?

Υ.Γ.2 Με αφορμή το Damage Fatale της προηγούμενης ανάρτησης, είχα θυμηθεί την ονειρεμένη ταινία του Λουί Μαλ - στην οποία ακούγεται αυτό το αριστούργημα του Πράισνερ - με τον Τζέρεμυ Άιρονς και τη Ζυλιέτ Μπινος, το Μοιραίο Πάθος (Πρωτότυπος τίτλος: Damage). Από εκεί, η εξής θεϊκή ατάκα:

With love comes risk. With obsession comes... Damage.

Damage fatale

Από εμένα...

... σ' εσένα.

Επειδή είμαστε έτσι.



Broken Glass

Thorn apart

Το αγκάθι κάνει πάρτυ μέσα στη σάρκα μου.

Σκάει μύτη στην επιδερμίδα, που και που,
και μου βγάζει γλώσσα περιπαικτικά.

Ύστερα τρέχει και ξανακρύβεται ακόμα βαθύτερα,
ματώνοντας τα πάντα στο πέρασμά του.

Φωλιάζει με θράσος στα σπλάχνα μου και θρέφεται από τα γιατί μου.

Γιγαντώνεται.

Πρέπει νά 'χει γίνει τουλάχιστον συρματόπλεγμα ως τώρα.

Flat Lying

Έτσι απλά θα γίνει. Μια μέρα. Μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Απλά. Αθόρυβα.

Πως λέμε για κάποιον «έφυγε ήσυχα στον ύπνο του»? «Δεν ταλαιπωρήθηκε»?

Έτσι.

Ούτε νεκροψία δεν θα ζητήσουμε.

- Από τι πήγε?
- Από ρηχά γεράματα.

Ο άνθρωπος που γύρισε απ' τα τραίνα...

Προφυλακτάδικο στο Άμστερνταμ

Γυρίσααααμεεεεεε!!!

Πολύ τραίνο, ρε παιδιά... ΠΟΛΥ ΤΡΑΙΝΟ, ΛΕΜΕΕΕΕ!!!!! Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα κάνω πολύ καιρό να ξαναμπώ... Βέβαια "ομολογώ να πω" ότι σε όλα τα άλλα μέρη εκτός της Ελλάδας, λειτουργούσαν τα πάντα ρολόι. Συνεπέστατα. Τα είχε κλείσει και άψογα υπολογισμένα ο Πάνος (και τον ευγνωμονούμε όλοι οι υπόλοιποι γι' αυτό!), οπότε δεν αντιμετωπίσαμε πρόβλημα με τους χρόνους.

Εντελώς τυχαία επιλεγμένο προς φωτογράφηση μαγαζί, στο σταθμό των Βρυξελλών...

Το αγαπημένο μας σημείο όλων των σταθμών. Το σημείο που επιτρεπόταν το κάπνισμα! Εκεί, και σε περίμετρο τριών μέτρων μόνο. Το αλλιώς επονομαζόμενο από μένα και "Ρουκ-Ζουκ"...

Πειράζει όμως που από την ώρα που πατήσαμε το πόδι μας στο ελληνικό αεροδρόμιο κάναμε περίπου 2,5 ώρες να φτάσουμε στο σπιτάκι μας?????????? Δεν θα σταθώ άλλο σ' αυτό γιατί θα πέσει τρελλή μίρλα, και δε λέει... Θα μείνω στα καλά, που ευτυχώς ήταν πολλά! (Και εννοείται ότι θα εστιάσω στα ευτράπελα!!!!!!!!!!!! Αυτά δεν μένουν να θυμόμαστε και να γελάμε, όταν έχει ισχύσει μετά, το "τέλος καλό, όλα καλά"???)

Το πρώτο πρώτο που θέλω να πω είναι ένα τεράααααααστιο ευχαριστώ στα παιδιά που μας φιλοξένησαν! Δύο υπέροχα πλάσματα, που έχουν ένα υπέροχο σπίτι, και έκαναν τα πάντα για να περάσουμε τέλεια!!! Με αποκορύφωμα το σουφλέ της Ν. που μας περίμενε την Πέμπτη το βράδυ με το που φτάσαμε ξελιγωμένοι από την πείνα και την κούραση! Θείο δώρο!!! Αφού δεν έφαγα και το πυρέξ... (Είναι που δεν είχα το θάρρος ακόμα, αλλιώς...)

Ν. και Δ.

Τι λίγο που είναι το "ευχαριστώ" κάποιες φορές...

Αυτό το υπέροχο σπίτι, βρίσκεται στο Delft, το οποίο είναι ανάμεσα στη Χάγη και το Ρότερνταμ. Πανέμορφο, γραφικό, ιδιαίτερο, ήσυχο, ζεστό, χαριτωμένο... ΤΟ ΛΑΤΡΕΨΑ! Γεμάτο κανάλια, γεφυράκια και ποδήλατα. Το να δεις εκεί αυτοκίνητο, είναι φαινόμενο! Βέβαια, γενικά στην Ολλανδία, για να περάσεις ένα δρόμο, μόνο στον ουρανό που δεν κοιτάς, γιατί σου έρχονται από παντού τραμ και ποδήλατα πέραν των αυτοκινήτων... Με πιο επικίνδυνα από όλα, τα ποδήλατα φυσικά, το οποία έχουν προτεραιότητα και πρέπει να σταματάει ο πεζός. Πάνε με όσα, και η περίπτωση να σε αποφύγουν ή να φρενάρουν δεν παίζει. Σε παίρνουν σβάρνα χαλαρά, και σε βρίζουν κιόλας που μπήκες μες τη μέση σαν το ζώο!

Το σπίτι των παιδιών είναι σε πολύ κεντρικό σημείο, με όμορφη θέα. Είναι ο πάνω όροφος, που σημαίνει πως είναι σαν σοφίτα, δηλαδή υπάρχουν τα δοκάρια στην οροφή, οι σχετικές κλίσεις... κουκλίστικο!!! Παρκάρουν κι από κάτω σ' ένα δέντρο, δίπλα στο κανάλι, τα ποδήλατά τους... ααααααααχ, αυτή είναι ζωήηηηηηηηηη...

Το πρώτο πράγμα που έβλεπα όταν άνοιγα το πρωί τα μάτια μου

Η θέα από τα παράθυρά τους

Το... πάρκινγκ κάτω από το σπίτι τους!

Μόνο ένα μειονέκτημα... Αυτή η καμπάνα... ΑΥΤΗ Η ΚΑΜΠΑΝΑΑΑΑΑ!!!! Μπορείς να πάθεις νευρικό κλονισμό για πλάκα! Χτυπάει ΚΑΙ στο μισάωρο ΚΑΙ στην ώρα! Και σ' ένα από τα δύο, κάνει κι ολόκληρη μελωδία!!! Δεν συζητώ τι πάθαμε την Κυριακή το πρωί που ήταν το Πάσχα τους... ΛΥΣΣΑ ΚΑΚΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!! ΔΕ ΣΤΑΜΑΤΑΓΕ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!!!!!!!!!

Φωτό από το επίμαχο καμπαναριό. Προλάβετε να το δείτε πριν φάει καμιά μολώτωφ!

Εκεί στο Delft πήγαμε ένα βράδυ σ' ένα μεσαιωνικού τύπου εστιατόριο. Φως κεριών, πήλινα και ξύλινα σκεύη, ανύπαρκτα μαχαιροπήρουνα γιατί τρως με τα χέρια και τα πλένεις μετά σε λεκάνη με νερό και λεμόνι, λουκούλειο γεύμα κυρίως αποτελούμενο από κρεατικά (έφαγα και λαγοπόδαρο!), τροβαδούρος με το κολάν του και τα σχετικά του (απίστευτος, θεόρατος τύπος, για τον οποίο λέγαμε ότι πιθανότατα η άλλη του απασχόληση είναι καμιά death metal μπάντα, μετά τα φιρουλί-φιρουλό με τις φλογέρες...) (και δεν πέσαμε έξω μάλλον, γιατί τον είδαμε να φεύγει με κάτι δερμάτινα και Χάρλευ...), ζυμωτό ψωμάκι το οποίο το σκίσαμε και ως γνήσιοι Ελληνάρες ζητήσαμε κι άλλο, και ένα γλυκό στο τέλος, του οποίου η ιστορία είναι η εξής σε περίληψη και ελεύθερη απόδοση: Του Ερρίκου του 8ου δεν του σηκωνότανε, αλλά είδε μια υπηρέτρια στην κουζίνα την ώρα που χτύπαγε μια κρέμα και σαν κάτι να ταρακουνήθηκε. Πήγε και τη βούτηξε, και πάνω στα μπαλαμουτιάσματα έπεσε μέσα στην κρέμα, κρασί και κεράσια. Παρά τα κάλλη της εν λόγω υπηρετριούλας, πάλι είχε τον ασήκωτο ο λιτλ-έρικ, κι εκεί που είχε αρχίσει να σκέφτεται να τα παρατήσει και να πάει για ψάρεμα, είπε να δοκιμάσει και πως έγινε η κρέμα μετά το "ατύχημα". Ε, αυτό ήταν! "He gave her pleasure 8 times that time, and that's why they call him the 8th"... Αυτά μας είπε σε άπταιστα αγγλικά ο σερβιτόρος και μας προέτρεψε να το φάμε με το μεσαίο δάχτυλο του δεξιού χεριού μας... Εννοείται ότι όχι απλώς δεν σοκαριστήκαμε, αλλά έγινε της ανωμαλίας από τα αλλαξογλειψίματα δαχτύλων πασαλειμμένων με κρέμα και βύσσινα και... κόλαση γενικώς! (Είχαμε πιει και 245263752512 μπύρες...). Highlight της βραδιάς: Η στιγμή που είπε ο Κ. στον σερβιτόρο, λίγο πριν μας πει τη φράση που σας μετέφερα από το επίμαχο σημείο της ιστορίας: "... and he explained her the dream!!!". Έπρεπε να δείτε τη φάτσα του σερβιτόρου...

Η πρόσοψη και κεντρική είσοδος του μεσαιωνικού εστιατορίου. (Δεν είναι δική μου φωτό αυτή, την πήρα από σχετικό site).

Στο Delft επίσης, λέγεται ότι βρίσκεται το παλιότερο μαγαζί της Ευρώπης. Είναι από τότε ως τώρα ιχθυοπωλείο. Στην παρούσα λειτουργία του, διαθέτει και μαγειρεμένα, και σου σπάει τη μύτη όταν περνάς.

Αυτή είναι η "κοντή" πλευρά του. Έχει τεράστια "φάτσα", την οποία ήταν αδύνατο να πιάσω με το κινητό μου. Ορίστε λοιπόν το παλιότερο μαγαζί της Ευρώπης!

Κρατώντας λοιπόν σαν βάση το γλυκύτατο Delft, κάναμε και τις σχετικές "εκδρομούλες". Αρχικώς με τραμ ως την παραλία της Χάγης και μετά πάλι με τραμ στο κέντρο της. Η παραλία πολύ μάπα, τύφλα νά 'χει η Λούτσα, αλλά οι Ολλανδοί είχαν χεστεί από τη χαρά τους που είχε ήλιο και επιδίδονταν σε θαλάσσια σπορ, μπανάκια, ηλιοθεραπείες, κλπ. Το κέντρο όμως, πολύ όμορφο και με χαρακτηριστικό χρώμα. Κάτσαμε για καφέ σε μια... εκκλησία! Ναι, ναι, εκκλησία!!! Μάθαμε από τη Ν. ότι επειδή οι Ολλανδοί είναι εντελώς άθεοι, έχουν κάνει πολλές εκκλησίες, μουσεία, κλαμπ, εστιατόρια ή καφετέριες!!!!!! Καλό???? Δυστυχώς αυτή η φωτό μου βγήκε σκατά, και τις άλλες τις έχει η Ε. Όταν ανταλλάξουμε μεταξύ μας τις φωτό μας, θα σας ανεβάσω μία να γελάσετε! Προς το παρόν, βολευτείτε με μία φωτό της παραλίας και μία από έναν ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ παππούλη! Αυτός ο παππούλης έχει ένα παιχνιδάδικο. Μιλούσε τέλεια αγγλικά κι είχε όρεξη για κουβέντα. Είχε μια ποιότητα και μία ευγένεια που με κέρδισε και του ζήτησα να τον φωτογραφήσω. Στη φωτό θα δείτε μια σβούρα να ... ίπταται!!! Είναι ένα παιχνίδι μ' ένα κρυμμένο μαγνήτη κάτω από την εφημερίδα, που δημιουργεί ένα μαγνητικό πεδίο κι έτσι στέκεται η σβούρα στο αέρα. Πολύ εντυπωσιακό και μας έλεγε χαριτολογώντας: "Τώρα θα μπορείτε να λέτε ότι στην Ολλανδία, είδατε UFO!!!"

Η παραλία της Χάγης

Ο παππούς με το... UFO!!!

Φυσικά πήγαμε και στο Άμστερνταααααμ!!! Την πρώτη μέρα περάσαμε εκεί λίγες ώρες πριν την συναυλία. Είχαμε την ατυχία να πέσουμε στο Καθολικό Πάσχα, και γινόταν ο κακός χαμός από κόσμο. Μιλάμε για τρελλό στούμπωμα, να μην μπορείς να περπατήσεις στα πεζοδρόμια! Αυτό μας δυσκόλεψε αρκετά είναι η αλήθεια, αλλά ευτυχώς την επόμενη μέρα που ξαναπήγαμε ήταν κάπως καλύτερα. Είχαμε και όλη μέρα στη διάθεσή μας, οπότε ξεμακρύναμε και κάπως από τα πολύ κεντρικά σημεία και χαζέψαμε με την ησυχία μας!

Εδώ θέλω να αναφέρω ότι έφαγα μεγάλη φρίκη (άλλο που το άκουγα από φίλους που επισκέπτονταν ευρωπαϊκές πόλεις, κι άλλο να το ζω!) με την απαγόρευση του τσιγάρου στους δημόσιους κλειστούς χώρους. Δεν ξέρω τι θα κάνω τώρα που θα ισχύσει και στην Ελλάδα ο νόμος, αλλά δεν με βλέπω να την βγάζω καθαρή... ΦΡΙΚΗΗΗΗΗΗΗΗΗ!!!!! Θεώρησα λοιπόν κι εγώ περιχαρής, πως όταν αξιωθούμε να πάμε σε κανά coffee shop θα βγάλω τ' απωθημένα μου. Και τι μαθαίνω... ΤΙ ΜΑΘΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙΝΩΩΩΩΩΩΩ!!!!!!!!!??????? Απαγορεύεται, λέει, το κάπνισμα ΚΑΙ στα coffee shops!!!!!!!!!! ΕΛΕΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΣ!!!!!!! Μα ρε πούστη μου, να περνάς απλά απ' έξω και να την ψιλοακούς από τη μπαφίλα, να μπαίνεις μέσα και να γίνεσαι κόκκαλο μόνο από τα ντουμάνια, και να σου λένε ότι δεν επιτρέπεται να καπνίσεις κανονικό τσιγάρο??????????????????????????????????????? Κάπνιζα κι εγώ στριφτά που ξεγελάγανε, τι να κάνω...

Όχι που δε θα πηγαίναμε σε coffee shop...

Ένα πολύ χαρακτηριστικό γνώρισμα των κτιρίων στο Άμστερνταμ, είναι κάτι τροχαλίες στην οροφή τους. Σχετικά μ' αυτό, μάθαμε από τον Δ. ότι επειδή παλιά η φορολογία ενός σπιτιού είχε να κάνει με το πλάτος της πόρτας εισόδου, τις έφτιαχναν στενές για να πληρώσουν λιγότερους φόρους, με αποτέλεσμα να χωράνε ίσα -ίσα οι ίδιοι να μπαίνουν, κι αυτό σχεδόν πλαγιαστά! Έτσι για την μεταφορά αντικειμένων, χρησιμοποιούσαν αυτές τις τροχαλίες και τα έβαζαν από τα παράθυρα! (Και λέμε για τους Ελληνάρες μετά...). Ακόμα πιο χαρακτηριστικό και... θεόκουφο, είναι αυτή η απίστευτη απόκλιση που έχουν οι προσόψεις μεταξύ τους. Τα περισσότερα γέρνουν μπροστά!!! Είναι απορίας άξιον το πως στέκονται... Αυτό το μυστήριο δεν το έχουμε λύσει, αλλά έχουμε χώσει τον Δ. και τη Ν. να το ερευνήσουν και να μας ενημερώσουν!

Οι προσόψεις κτιρίων στο Άμστερνταμ, για του λόγου το αληθές! (Υπήρχαν και χειρότερα, αλλά είχε πέσει σκοτάδι όταν τα συνάντησα και δεν έχει φλας το κινητό μου...)

Πριν περάσω στα της συναυλίας, σας χαρίζω ένα βιντεάκι που τράβηξα εν κινήσει από το τραίνο, στη διαδρομή από το Ντελφτ στο Άμστερνταμ. Εκεί αξιώθηκα να δω λιβάδια με τουλίπες, που τους είχα φάει τα τζιέρια από την ώρα που πήγα "πότε θα δω τουλίπες" και "μα που είναι οι τουλίπες"!!! Στην αρχή θα ψιλοστραβολαιμιάσετε, γιατί άργησα να θυμηθώ πως όταν τραβάω "πλαγιαστά" με το κινητό, δεν στρίβει μετά να ισιώσει όπως οι φωτογραφίες. Αλλά ευτυχώς το θυμήθηκα σχετικά σύντομα! Θα δείτε λοιπόν, ανάμεσα στα πράσινα λιβάδια, να ξεπροβάλουν συστάδες (αυτή είναι η σωστή λέξη?) από τουλίπες σε άσπρα, κίτρινα, ροζ, φούξια και - βεβαίως-βεβαίως - μωβ χρώματα! Τίποτα δεν είναι σαν το πρωτότυπο φυσικά, αλλά μια γεύση θα την πάρετε!!! Highligths: Η παράκρουση που θα ακούσετε να παθαίνω όταν είδα ένα κομμάτι ΟΛΟ μωβ, και η αλλαγή στα MΗz της φωνής μου όταν είδα δύο... πόνυ!!! (Μιλάμε πιάνω τρελλή συχνότητα...)

Και πάμε στη συναυλίαααααααα... Εγώ δεν θα κάνω σχόλια για ποιότητα, ήχο και τέτοια. Υπάρχουν και οι ειδικοί. (Πάνο, αν δεν κάνεις ανάρτηση, γράψε εδώ, στα σχόλια!!! Χαχαχαχχαααα!!!!!). Θα πω μόνο πως ήταν υπέροχη εμπειρία, εμπειρία ζωής θα έλεγα.

Μέσα στο συναυλιακό χώρο, ένας άνθρωπος που στο τέλος της είπε: "Τώρα μπορώ να πεθάνω!". (Εν τω μεταξύ, την έχω βγάλει τόσο κουνημένη, που μάλλον δεν χρειαζόταν καν το μαύρο στα μάτια...). Το μπλουζάκι, τέλειο??? Ευχαριστούμε θερμά τον Κ. που βρήκε τη φωτό και την Ε. που μας την τύπωσε σε μπλουζάκια!!!

Βέβαια, 1,65 άνθρωπος, τ' αρχ@@@ μου έβλεπα, αλλά... που και που... κάαααατι έπαιρνε το ματάκι μου κι από Μπομπ! Όμως άκουγα! Ω, ναι, ΑΚΟΥΓΑ ΤΟΝ ΝΤΥΛΑΝ LIVE!!!!!!!!! Τα δικά μου βιντεάκια είναι της κακιάς ώρας, γιατί όπως προείπα δεν έχω φλας στο κινητό, αλλά τα έχω κρατήσει για τον ήχο και για σουβενίρ. Δεν είναι για ν' ανέβουν εδώ όμως, οπότε σας βρήκα βιντεάκια της βραδιάς από το Γιουτιούμπι, κι επέλεξα δύο αγαπημένα:

Αυτά τα... ολίγα!!! Είμαι σίγουρη ότι θα μού 'ρθουν στην πορεία κι άλλα που σίγουρα θα ξεχνώ τώρα, αλλά.. τα υπόλοιπα στα σχόλια εν καιρώ, γιατί μεσολαβεί και Πάσχα.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!!!!!!!!

ΚΛΕΙΣΤΟΝ ΛΟΓΩ ΣΜΠΑΡΑΚΟΥΑΚ!*

Όπου "ΣΜΠΑΡΑΚΟΥΑΚ" σημαίνει ότι για λίγες μέρες θα βρίσκομαι...

... εδώ...

... κι εδώ!!!

Τα λέμεεεεεεε!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

UPDATE 7/4/09

Και ο Σαλίγκαρος, μετά τις μουσικές, συνεχίζει να μας κουρδίζει με φωτό:

ΟΥΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!!!!!!!!!!!!

Πρωταπριλιάτικοι μπουναμάδες - UPDATED!!!

Ναι... πριν αρκετά χρόνια, τέτοια μέρα,
"έσκασαν" δύο λατρεμένα Κριαράκια
σαν μπουναμάδες για τις ζωές κάποιων ανθρώπων.

Χαίρομαι Α-Φ-Α-Ν-Τ-Α-Σ-Τ-Α που είναι και στη δική μου...

Κριαράκια μου γλυκά, σας αγαπώ πολύ
κι εύχομαι να είστε πάντα ευτυχισμένοι!!!

Για την Αλεξάνδρα:


Για τον Πάνο:

UPDATE:

Δεν φαντάζομαι να είχε κανείς την αυταπάτη ότι θα γλίτωνε ο Πάνος από τα Μικρά Πόνυ... Απλά για να μην χαλάσει η έκπληξη, δεν έβαλα εδώ αυτά που τον περίμεναν το βράδυ!!! Σιγά μην έχανα την ευκαιρία να δω την έκφρασή του όταν θα έβλεπε το ντεκόρ και την τούρτα που τον περίμεναν!!! (Μα τι κακός άνθρωπος που είμαι...)

Απολαύστε με σειρά εμφάνισης:

Το πόστερ στην πόρτα του μπαρ

Τα καρτελάκια για το ρεζερβέ στο μπαρ

Η τούρτα

Εκατοντάδες χιλιάδες ευχαριστώ στους δημιουργούς των Μικρών Πόνυ και στο Deviantart που τα βρήκα!!! Ακόμα δεν το πιστεύω ότι υπάρχουν, λέμεεε!!!!!! ΟΥΤΕ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ ΝΑ ΤΑ 'ΧΑ ΚΑΝΕΙ!!! ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!

Και του χρόνου, νά 'μαστε καλά...

ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΕΙΡΗΝΗΣ

Απλή ψιλοκουβεντούλα με τον πρωινό καφέ.

Τα μεγάλα αφεντικά έρχονται με τις μεγάλες ώρες και οι πτωχοί πλην τίμιοι εργαζόμενα, βρίσκουν την ευκαιρία να χαζολογήσουν λίγο, ν’ αρχίσει ήρεμα και γελαστά η μέρα.

Πόσα πρωινά το ίδιο σκηνικό... Τις περισσότερες φορές γελάμε πολύ, πάρα πολύ! Όχι πάντα. Είναι φορές που θα πούμε και τον πόνο μας, τις στεναχώριες και τα προβλήματά μας, θα ανταλλάξουμε λόγια κατανόησης και παρηγοριάς... Καμιά φορά τα μάτια γυαλίζουν κάπως...

Όλα απλά και καθημερινά κι ανθρώπινα.

Εκτός από χθες.

Χθες μια τέτοια ψιλοκουβεντούλα κατέληξε σ’ ένα τεράστιο σοκ για μένα. Έγινε μια αποκάλυψη. Έμαθα κάτι το οποίο θεωρώ μείζον θέμα και τραγικό όσο δεν παίρνει.

Μιλούσαμε για σεισμούς. Τα κλασσικά. Που ήσουν εσύ το ’81? Πόσο ήσουν, το θυμάσαι? Που να δεις τι έπαθα στου ’99 τον μεγάλο... Ανταλλαγή εμπειριών, οι περισσότερες κωμικοτραγικές.

Πρόσεξα ότι η Χ. η οποία συνήθως πρωτοστατεί σ’ αυτά τα «πρωινά διαλείμματα», σιωπούσε. Χαμογελούσε μηχανικά, έκανε ότι συμμετέχει, αλλά απέφευγε να μιλήσει. Την ρώτησα ένα «εσύ που ήσουνα, ρε?», αλλά με κοίταξε έντονα και μου είπε ένα «θα σου πω μετά εσένα» σε χαμηλό τόνο, να μην δώσουν σημασία οι άλλοι. Μετάνιωσα που προφανώς την έφερα σε δύσκολη θέση, και άλλαξα με τρόπο το θέμα για να μην τη ρωτήσει και κανένας άλλος.

Όταν μείναμε οι δυο μας, από μόνη της με φώναξε κοντά στο γραφείο της και μου είπε: «Ξέρεις που ήμουνα εγώ? Στη φυλακή.»

Ήξερα ότι έχει κάνει φυλακή, ήξερα και τους λόγους, δεν ήταν αυτό το σοκ. Το σοκ ήρθε όταν μου περιέγραψε τις ώρες που πέρασε εκεί μέσα στον μεγάλο σεισμό του ’99.

«Το κτίριο πηγαινοερχόταν, σηκωνόταν σκόνη από την τριβή. Και το νιώθαμε και το βλέπαμε από τα παράθυρα στις κοντινές πτέρυγες. Προσπαθούσα να κρατήσω την ψυχραιμία μου, αλλά ήμασταν 11 γυναίκες σ’ ένα κελί. Όταν οι περισσότερες ουρλιάζουν και κλαίνε, πόσο να μείνεις ήρεμος? Ήταν σχεδόν βέβαιο ότι θα γκρεμιστεί, είναι και παλιό... Τη στιγμή περίμενα μόνο και παρακαλούσα να έρθει γρήγορα για να μην ακούω άλλο τα ουρλιαχτά.

Με το που τέλειωσε ο πρώτος σεισμός, πήγαμε να τρέξουμε προς τα έξω. Αυτόματα κλειδώθηκαν όλα τα κελιά. Φωνάζαμε να μας ανοίξουν. Φωνάζαμε βοήθεια. Βλέπαμε τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους να τρέχουν προς κάθε κατεύθυνση να σωθούν. Έφευγαν. Εγκατέλειπαν το κτίριο. Κρεμόμασταν από τα παράθυρα και τους παρακαλούσαμε. Ούτε γύρισε κανείς. Μόνο να σωθούν προσπαθούσαν. Κλείδωσαν κιόλας πριν φύγουν, μέχρι εκεί πρόλαβαν να σκεφτούν. Μην χάσουν και τη δουλειά τους αν γλιτώσουν. Τώρα μπορούσε το κτίριο να πέσει άφοβα.

Καταλαβαίνεις, αν ούρλιαζαν πριν, τι έγινε μετά. Ο απόλυτος πανικός. Θυμάσαι πόσοι μετασεισμοί έγιναν? Κι εμείς κλειδωμένες μέσα. Όλος ο κόσμος να τρέχει, να βγαίνει από κτίρια, κι εμείς κλειδωμένες μέσα, καταδικασμένες σε θάνατο, ανεξάρτητα από τους λόγους που ήταν μέσα η καθεμία.

Μείναμε έτσι μέχρι τις 8 η ώρα το βράδυ. Α, και χωρίς ρεύμα.»

Έπαθα τέτοια ταραχή που ακόμα και τώρα που τα γράφω, τρέμω. Σας ορκίζομαι ότι τρέμω λες κι έχει γύρω μου πολικό ψύχος. Η ίδια η Χ. με κοιτάει και μου λέει γελώντας «πας καλά ρε, εμείς έχουμε λιώσει από τη ζέστη, μπας κι είσαι άρρωστη?». Που νά ‘ξερε τι γράφω και γιατί είμαι έτσι...

Πριν λίγο καιρό είχα κάνει μια ανάρτηση για το βιβλίο «Διαβάζοντας στη Χάννα» που είχε ως κεντρικό θέμα, την καταδίκη της Χάννα, ως εγκληματία πολέμου, επειδή όταν ήταν δεσμοφύλακας σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, αυτή και οι υπόλοιπες «υπάλληλοι», κατά τη μεταφορά κάποιων κρατουμένων, τις άφησαν κλειδωμένες μέσα σε μία εκκλησία που καιγόταν.

Καταδικάστηκαν ως εγκληματίες πολέμου, λέω.

Για το συμβάν στον Κορυδαλλό, δεν έχει μαθευτεί τίποτα.

ΘΕΛΩ – ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ – ΝΑ ΜΑΘΕΥΤΕΙ!!! ΓΙΝΕΤΑΙ???