Dead can bloom

Και σου λέω εγώ τώρα, ότι είσαι ζωγράφος. Ή μουσικός.

Και δεν μπορείς να ζωγραφίσεις. Ή να παίξεις μουσική.

Μη βιάζεσαι. Έχει κι άλλο.

Και δεν μπορείς ούτε να δεις μια έκθεση, έναν πίνακα, τίποτα.. Ή ν’ ακούσεις ραδιόφωνο, να πας σε μια συναυλία, τίποτα.

Αυτό δεν το φανταζόσουν, ε; Έτσι, όπως τ’ ακούς, λοιπόν. Τόσο.

Και για να επιβιώσεις, το θάβεις. Όλο. Όλο αυτό. Σαν να μην υπάρχει, ρε παιδί μου, τέλος. Μία τέχνη λιγότερη.

Να πούμε ότι τα καταφέρνεις; Λέμε τώρα... Άντε να πούμε κι ότι τα καταφέρνεις.

Κι έρχονται μια μέρα και κουνιούνται μπροστά σου καβαλέτα και χρώματα και πινέλα... Ή μουσικά όργανα και παρτιτούρες...

Τόσα κοντά ώστε να τα αντιληφθείς, τόσο μακριά ώστε να είναι άπιαστα.

Τι; Τι έπαθες; Μίλα μου! Εγώ; Εγώ στο προκάλεσα, μ' αυτά;

Συγνώμη... δεν ήξερα ότι ζούσες.

Στέλλα

Η ονομαστικές γιορτές δεν μου πολυλένε... Δεν θεωρώ ότι είναι όσο σημαντικά είναι τα γενέθλια, ανεξαρτήτως του αν μου προκαλούν θετικά ή αρνητικά συναισθήματα.

Στη χώρα και στην κοινωνία που ζούμε, το τι όνομα θα αποκτήσεις, ξέρουμε όλοι από τι παράγοντες εξαρτάται. Κλασσική μου ατάκα όταν ακούω δηλώσεις του στυλ "θα την βγάλουμε Πουλχερία επειδή έτσι λένε την πεθερά μου" είναι η "αυτό λέγεται κακοποίηση ανηλίκου".

Πάντα με θεωρούσα πολύ τυχερή που η γιαγιά μου από τον μπαμπά μου λεγόταν Στέλλα. Το αγαπώ πολύ το όνομά μου, από μικρή. Κι αυτό είναι κάτι πολύ σπάνιο για μένα. Ως άνθρωπος πάντα δυσκολευόμουν πολύ να βρω πράγματα σχετικά με μένα που να τ' αγαπώ. Όλο ελαττώματα και προβλήματα έβρισκα και βρίσκω. Μερικά τ' αγάπησα μεγαλώνοντας, άλλα απλά τ' αποδέχτηκα. Αλλά για το όνομά μου και τα μάτια μου ένιωθα πάντα περήφανη.

Σε κάποια ηλικία ήρθε στη ζωή μου και η "Στέλλα". Τέλος. Η απόλυτη ταύτιση. Τότε κι αν την ψώνισα. Θεωρούσα ότι δεν είναι καθόλου τυχαίο που λέγομαι έτσι. Πως όσες έχουμε αυτό το όνομα, έχουμε και στοιχεία από αυτόν τον χαρακτήρα, από αυτήν την προσωπικότητα. Καλά, δε, όταν τύχαινε να λένε άνθρωποι που με πρωτογνώριζαν "έχει ματάρες σαν την Μερκούρη", πρέπει να είχα μικρούς οργασμούς. Αφήστε που αν γνώριζα καμμιά Στέλλα και ήταν ό,τι πιο συμβιβασμένοκατινοσάμθινγκ, εκνευριζόμουν γιατί θεωρούσα ότι ξεφτιλίζει τ' όνομα. Για ΤΟΣΟ ψωνάρα μιλάμε.

Ίσως στη δική μου ζωή, να χρειάστηκε να πω πολύ περισσότερες φορές, απ' ότι η Μερκούρη στην ταινία (μ' εκείνον τον ασύλληπτο τρόπο): "φτού σου Στέλλα!". Παρ' όλα ταύτα, θεωρώ ότι το έχω τιμήσει τ' όνομά μου. Ίσως ακόμα, κι ακριβώς γι' αυτό. Επειδή ήξερα πότε ήμουν για να με φτύσω. Κάποιοι δεν το αντιλαμβάνονται ποτέ.

~~~

Ακολουθούν δύο βίντεο με αγαπημένες σκηνές από την ταινία. Δυστυχώς 2-3 άλλες που ήθελα ακόμα, δεν υπήρχαν μόνες τους. Ήταν μέσα σε 8λεπτα βίντεο που θα κούραζαν. Ήθελα να το βάλω κι αυτό το "φτού σου Στέλλα!" μια και το ανέφερα...





Ε, ναι! Γιορτάζω! Λοιπόν, ξέρετε τι θα γούσταρα? Πέρα από ευχές κλπ, να γράψει όποιος θέλει, τι του έρχεται στο μυαλό όταν ακούει αυτό το όνομα. Πολύ θα μου άρεσε!!!

Countless cubic rivers

- Δηλαδή πόσο πολύ;

- Πάρα πολύ!

- Ε, πόσο, ρε παιδί μου;

- ... τι να σου πω... ΠΟΛΥ!

- Δεν με βοηθάς...

- Πάρα πάρα πάρα πάρα πάρα πάρα πολύ... άλλα πάρα!

- Πόσα «πάρα» ήταν αυτά;

- Δεν τα μέτραγα, στην τύχη τα είπα.

- Γιατί; Δεν ξέρεις ακριβώς;

- Εγώ ξέρω. Πως να στο δώσω να το καταλάβεις δεν ξέρω.

- Για άλλα πράγματα πως μπορείς;

- Δεν είναι «πράγμα»!

- Γιατί δεν είναι;

- Γιατί αν ήταν θα είχε μονάδα μέτρησης. Και θα μπορούσα να σου απαντήσω.

Too long

Ναι, και πάνω στην κούνια καπνίζω.

Αρπάζουν βλεφαρίδες, τρυπάνε ρούχα, μπαίνουν στάχτες στα μάτια...

Αλλά ναι, κι εκεί καπνίζω.

Βρίσκω.

Τι που τα βρίσκω, ξέρεις πόσοι προσφέρονται να μου τα πετάξουν με σφεντόνες για να τα πιάσω; Ευτυχώς αρκετοί.

Ακούω. Ακούω, όλα τα πιάνω.

Να μιλήσω δυσκολεύομαι, αλλά καπνίζω.

Να κατέβω;

Σιγά μην κατέβω!

Θα μάθω και να μιλάω από εδώ.

Turning 18 (once more...)

Ή μάλλον ούτε καν 18... πιο κάτω... γύρω στα 14...

Εκεί που νιώθω πολύ συχνά να είμαι. Αυτό που ώρες ώρες νομίζω πως με πήραν από κει και με πέταξαν στα 30κάτι και μού 'παν "πάρε κι ένα παιδί νά 'χεις". Χωρίς αυτό να σημαίνει πως νιώθω να έχω χάσει το ενδιάμεσο. Όχι, δεν μπορώ να πω, τό 'ζησα και με το παραπάνω. Δεν ξέρω γιατί όμως έχω κάποιες στιγμές αυτήν την αίσθηση. Πως...

...είμαι ένα κοριτσάκι που παλεύει να δείξει τη μεγάλη, το μάγκα, τη σκληρή, την ανεξάρτητη... ή δεν "δείχνει" αλλά "είναι"... τουλάχιστον κάποια, αν όχι όλα από αυτά τα χαρακτηριστικά.

Σίγουρα δεν είχα μεγάλη σχέση με τα άλλα κορίτσια της ηλικίας μου. Το ότι εγώ όμως είχα εμπειρίες που οι άλλες άντε το πολύ πολύ να είχαν δει σε έργα, δεν το επέλεξα, το λούστηκα. Κι ίσως ένας τρόπος να το αντιμετωπίσω, να το χειριστώ, να ήταν η συνειδητή επιλογή κάποιον ρόλων. Και σε τέτοιες ηλικίες είναι πολύ εύκολο να μπερδευτούν αυτά. Δεν ξέρεις μετά τι από αυτά ήσουν, τι "φόρεσες"... Και δεν ξέρω και πόση σημασία έχει τελικά, μπορεί νά 'ναι και λίγο απ' όλα, σημασία έχει τι κατέληξες να είσαι.

Γεγονός παραμένει ότι τα θέματα που υπήρχαν και με πονούσαν τα είχα αναγάγει σε "και γαμώ", "ουάου", "μαγκιά"... Δεν άφηνα περιθώριο οίκτου ή περιφρόνησης. Ούτε από τους έξω προς εμένα, ούτε από μέσα μου προς εμένα. Σχεδόν τύχη κι ευλογία τά 'χα βαφτίσει. Επειδή μ' έκαναν να ξεχωρίζω από τους κοινούς θνητούς, που "τι να μας πουν κι αυτοί απ' τη ζωή τους". Λάθος; σωστό; δεν ξέρω. Ξέρω όμως πως εγώ, έτσι τη βόλεψα.

Σύμμαχος σ' όλα αυτά: η μουσική. Τη μέρα, τσίτα οι ροκιές στο δωμάτιό μου με κλειστή την πόρτα. Εγώ καθιστή στο χαλί, με τον δίσκο αγκαλιά για να διαβάζω τους στίχους (όσους δεν είχα προλάβει να μάθω απ' έξω), να ουρλιάζω για να μιμηθώ τα φωνητικά, να "τραγουδάω" την κιθάρα, να "κοπανάω τα μπούτια μου"στα ντραμς και τη μάνα μου πίσω από την πόρτα να αναρωτιέται αν έχει ΚΑΙ αυτό το παιδί "πρόβλημα". Ειδικά αν την άνοιγε και με πετύχαινε να χτυπιέμαι με τη μαλλούμπα... την ίδια μαλλούμπα που πάσχιζε να με πείσει να κάνω "αλογοουρίτσα να φαίνεται το προσωπάκι μου". Όταν έμπαινα για μπάνιο έπαιρνα και το ραδιοκασετόφωνο μέσα. Πως δεν έπαθα καμμιά ηλεκτροπληξία ποτέ, θαύμα είναι. Με τις ώωωωρες μέσα... Το ντους, μικρόφωνο, και δώστου! Αλλά το καλύτερο απ' όλα ήταν το βράδυ. Το βράδυ που έχωνα το ίδιο ραδιοκασετόφωνο κάτω από το πάπλωμα για να πνίξω την ένταση κι άκουγα τον ΟχτώΟγδονταοχτώ. Και μάθαινα όλα αυτά που πήγαινα μετά να βρω να γράψω σε κασσέτες. Η φωνή του ΟχτώΟγδονταοχτώ... τι έρωτας! Να τον φαντάζεσαι κάτι μεταξύ Μόρισον και Αυτουνουπουσουαρεσειαποτηνπαμπ. Ν' ακούς τη φωνή του και να λιώνεις. Να σηκώνεσαι στις μύτες τρεις η ώρα τα χαράματα για να πάρεις τηλέφωνο στην εκπομπή του, να ξανατρέχεις πίσω στο πάπλωμα και να σπαρταράει η καρδιά σου με τις ώρες από την ταραχή. Ειδικά όταν έλεγε αυτά τα "πόσα ξέρεις, είσαι απίστευτη!" ή "έχεις πολύ ωραία φωνή" ή "χθες δεν με πήρες και μου έλλειψες" ή "μ' αρέσει να μιλάω μαζί σου, μην κλείσεις, βάζω αυτό κι έρχομαι"... τι κωλοτούμπες, τι βαρελάκια, τι πνιχτές στριγγλίτσες, πάντα κάτω από το γνωστό πάπλωμα! Μη μας πάρουν χαμπάρι. Όχι τίποτ' άλλο, θα τους λυθεί κι η απορία γιατί έχω τον ασήκωτο κάθε πρωί, και χάνω τις πρώτες ώρες. (Χρόοοοονια μετά, κάποιος μου είπε ότι ο ΟχτώΟγδονταοχτώ ήταν σαν γαμώ το κέρατό μου, αλλά δεν με απασχόλησε. Σιγά μην σκοτώσω τα κοριτσίστικα όνειρά μου για μια απλή λεπτομέρεια. Εγώ προτιμώ να τον "θυμάμαι" με την εικόνα του κούκλου, του θεού, που είχα πλάσει).

Τι μ' έχει πιάσει αυτές τις μέρες και γυρνάω συνέχεια εκεί? Όλα αυτά θυμάμαι, όλα αυτά ακούω. (Έτσι ξέθαψα και το Black Dog που ακούμε από δίπλα). Πάντα είμαι χώμα στα γενέθλιά μου και αρκετές μέρες πριν, αλλά τέτοιο flashblack στην εφηβεία μου, πρώτη φορά τόσο πολύ. (Πρόσφατα πήρα ένα μαύρο τζην σωλήνα και κάτι "τύπου σταράκια" μαύρα με μωβ μποτάκια. Τα φόρεσα ένα βράδυ και όταν ήρθε η κολλητή να με πάρει να βγούμε, με κοιτάει με περιέργεια και της λέω "έχω ντυθεί τρίτηγυμνασίου"...).

Μάλλον έχει σχέση μ' αυτά που έλεγα στην αρχή. Ίσως να είναι πάλι μια περίοδος που έχω κάνει τα προβλήματά μου παντιέρα για να την παλέψω, ενώ κατά βάθος θέλω να κουκουλωθώ στο πάπλωμά μου και να ξορκίσω τους φόβους μου και το κλάμα μου με τη μουσική... Να πάρω δύναμη, για να σηκωθώ άλλο ένα πρωί ως η δυνατή/μάγκας/σκληρή και κυρίως... μεγάλη.

Υ.Γ.1: Παίρνω μεγάλη δύναμη από το ότι πλέον, πίσω από την πόρτα δεν είναι μια μητέρα που αναρωτιέται αν πρέπει να φέρει παπά να με διαβάσει. Είναι ένα υπέροχο πλασματάκι, που την ανοίγει όταν ακούει τσίτα τις μουσικές, μπαίνει, κι αρχίζει να χτυπιέται μαζί μου... και γουστάρει τη μαλλούμπα... και προσπαθεί να κάνει με τα μπουκλάκια του το ίδιο... και με λέει "μαμά" και γελάνε όλα του. Και μ' αγαπάει γιατί "δεν είσαι σαν τις άλλες μαμάδες, είσαι κι εσύ σαν παιδάκι". Και ξαφνικά δεν με αγχώνει τόσο, το ότι πρέπει να είμαι "μεγάλη".

Υ.Γ.2: Μια ακόμα τεράστια πηγή δύναμης: Η μαγική φωνή πίσω από το μικρόφωνο και τις μουσικές, βγήκε από τα ηχεία, πήρε μορφή, σάρκα, οστά, αίμα, καρδιά, ψυχή... κι ήρθε και τ' ακούμπησε δίπλα μου. Κι είναι όλα κατά πολύ ανώτερα απ' ό,τι θα μπορούσε να έχει ονειρευτεί το κοριτσάκιπουκούρνιαζεστοπάπλωμα. Το οποίο τώρα έχει την αγκαλιά του για να κουρνιάζει.

Outcast

Δεν είναι ότι χτυπάω στου κουφού την πόρτα...

Είναι που δεν χτυπάω καν, και περιμένω να μου ανοίξουν...

EC* go home

- Έτσι.
- Έτσι;;; Σίγουρα;


- Ε, μάλλον σίγουρα...
- Μάλλον και σίγουρα... δεν πάει!
- Τι να πω... όλοι έτσι λένε πως θα είναι πάντως.
- Όλοι...
- Άμα δεν μπορείς, πήγαινε αλλού.
- Μα δεν θέλω να πάω οπουδήποτε... σου είπα...
- Τότε έτσι θα πας.
- ...
- Τι;
- Θέλω να πάω σπίτιμου...
- Άντε πάλι...
- Θέλω να πάω σπίτιμου.
- Ε, πήγαινε!!!
- Δεν μπορώ έτσι...
- Πάλι απ' την αρχή... Αφού έτσι είναι για εκεί που πας!
- Εγώ δεν μπορώ να πάω αλλιώς, δηλαδή;
- Πως αλλιώς;
- Ξέρω 'γω... έτσι;

*Extra Celestial

Αν-button

- Από εκεί έφευγαν όλα? Θέλω να πω… το άδειασμα…

- Ναι… υποθέτω…

- Και πως έγιναν?

- Μου είπαν ότι υπήρχαν από πάντα. Θέμα κατασκευής.

- Ελαττωματικό?

- Όχι, επί τούτου. Έτσι είμαστε.

- Μα δεν σκέφτηκαν ότι από εκεί θα υπάρχουν διαρροές?

- Παράπλευρες απώλειες το λένε αυτό.

- Και είναι πολλές αυτές?

- Μόνο τέτοιες ως πριν λίγο καιρό.

- Τώρα?

- Τώρα… τώρα γέμισαν. Και οι τέσσερις. Τώρα που βρήκα τη θέση μου.

- Που ήσουν πριν?

- Σε καλαθάκι με ραφτικά, σε μια ξεμαλλιασμένη κούκλα, σε ένα φθαρμένο τζιν, σ’ ένα χειροποίητο κολλιέ…

- Δεν ακούγονται άσχημα…

- Όχι, όχι πάντα. Αλλά να… Δεν με κρατούσαν γερά και άφηναν τεράστια κενά στις τρύπες. Φτηνές κλωστές με πρόχειρο ράψιμο. Μονίμως με διαρροές. Και μονίμως σε μετεώριση... ένα «τσακ» κι άλλαζα θέση.

- Και που πήγαινες?

- Σε παγωμένο τσιμέντο, σε ζεματιστή άμμο, σε λασπωμένο γρασίδι…

- Τι άλλαξε?

- Αντί κλωστές, τέσσερα δάχτυλα τις διαπέρασαν και γαντζώθηκαν μαζί με μένα σ’ ένα στήθος. Ζω σ’ ένα Σώμα με Ψυχή.

- Και γιατί είναι ωραίο αυτό?

- Είναι ωραία εκεί, γιατί γεμίζω αντί να αδειάζω. Μυρίζει πότε λιωμένη καραμέλα και πότε μπισκότα με γάλα και πότε φράουλες με λιωμένη σοκολάτα... Με τυλίγει μια γλυκιά ζεστασιά γιατί από κάτω περνάει ένα ποτάμι με καυτά κατακόκκινα νερά. Η μουσική τους... παράγουν μια ονειρεμένη μελωδία όπως ρέουν και τον ρυθμό τον δίνει η πηγή τους. Εγώ ζω κοντά στην πηγή και την ακούω καθαρά. Όταν φοβάμαι, με νανουρίζει ο ρυθμός της. Και το σημαντικότερο? Όταν μεγαλώνουν οι τρύπες, μεγαλώνουν αντίστοιχα και τα δάχτυλα και δεν αφήνουν να ξαναχυθεί έξω τίποτα τίποτα τίποτα τίποτα τίποτα τίπ-

- Ναι, ναι, ντάξει, κατάλαβα...

- Τι κατάλαβες?

- Ότι τώρα δεν θα κρέμεσαι από μια κλωστή και θα μείνεις εκεί για πάντα.

- Τίποτα δεν κατάλαβες... Τώρα όταν θα πέσω, θα πέσουν μαζί μου και τα δάχτυλα. Όχι ξεφτισμένες κλωστές... δάχτυλα! ΑΥΤΑ θα είναι μαζί μου για πάντα. Κι αυτά θα κουβαλάνε για πάντα κομμάτια από αυτές τις μυρωδιές, κι αυτές τις μουσικές κι αυτή τη ζεστασιά... και την Ψυχή, αυτούσια. Αυτή δεν κομματιάζεται. Πολλαπλασιάζεται και μοιράζεται. Με χρειάστηκε ένα Σώμα, όχι ένα ρούχο, κατάλαβες?

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

Κάποτε σας είχα πει για την ατάκα του Α., ότι στις 17/11 είχαν μπει τα... τρακτέρ! στο Πολυτεχνείο, και το είχα καταφχαριστηθεί που το παιδί μου δεν αναγνώριζε σ' εκείνη την τρυφερή ηλικία τα τανκς ως εικόνα (τους είχε δείξει φωτό η νηπιαγωγός).

Ε, ο Α. ξαναχτύπησε με τρελλή ατάκα, που αποδεικνύει και πόση σχέση έχει με τα εκκλησιαστικά (που επίσης το καταφχαριστιέμαι, χωρίς να θέλω να θίξω κανέναν που τα θεωρεί ουσιαστικά για την πίστη):

- Καλή χρονιά, καλή πρόοδο, αρχίζεις αύριο μου είπε η μαμά, ε?

- Τι αρχίζω αύριο?

- Σχολείο!

- Α, νταξ... Δεν θα κάνουμε μάθημα... Έχουμε Ανάσταση...

Τσαφ!

Τα όμορφα ψέμματα, όμορφα καίγονται

Το Lies, σε διαφορετική εκτέλεση από αυτήν που ακούμε δίπλα.